कहाँ    गई   कसो   गरि   पोखुँ   म    सानु
 मनको बह आखाँको आशु छातीको भक्कानु

जति  हेर्यो  त्यति  मन  फुटेर  आउँछ 
चाहिएन भो तिम्रो चिनो तस्बिर लैजानु 

खुशी त हरेऊ हरेऊ बाँकी आँशु पनि 
झर्दझर्दै रित्तिगयो आँखा भो ओभानु 

धर्ति बाटै आकाशको तारा टिप्न खोज्नु 
सायद गल्ती मेरै हो तिमीलाई चाहानु